Vanuit de crisisopvang in H. eindelijk weer eens een bijdrage van mij. Er is wederom veel gebeurd de afgelopen maanden. Verhuisd naar R. en daar gaan samenwonen. Door allerlei oorzaken waar diverse onwetende en onwelwillende personen hun inbreng in hadden stond ik eind augustus op straat. Via internet kwam ik erachter dat ik in A. een postadres en een zwerversuitkering zou kunnen krijgen. Daar werd echter geëist dat ik twee nachten per week in de opvang zou verblijven. Maar ik drink niet en gebruik geen drugs en dan kom je niet echt tot rust tussen mensen die dat wel doen.
De tweede stad waar ik het probeerde was G. Een kennis had verteld dat ze daar niet moeilijk deden. Eerst maar naar het Leger Des Heils voor een postadres. Daar werd me verteld dat ik toch eerst een gesprek moest voeren met het daklozenteam van Sociale Zaken. Na een half uur lopen werd me daar medegedeeld dat het volgende spreekuur twee dagen later zou zijn. De jongedame die me twee dagen later te woord stond wilde een lijstje met daarop namen en adressen van mensen (vrienden, kennissen, familie) waar ik af en toe kon overnachten. Maar ik ken niemand in deze stad, ik slaap buiten en ben zo goed als blut; is dat niet het hele wezen van dakloos zijn en heb ik dan geen recht op financiële ondersteuning van jullie? Sorry meneer, zo werkt het niet.....
Het bekende verhaal van het kastje en de muur. Gelukkiig kon ik via mijn maatschappelijk werker terecht in de opvang in H, waar ik nu zes weken verblijf.
